düğünümdeyim fakat damat değilim. gelinden eser yok. sadece çevrem mekanda mevcut. bir koridor oluşturmuşlar geçitten geçmemi bekliyorlar. geçiyorken şaşkın ve tedirginim. arkamda kalanlar ellerinde ki bıçakları sırtıma saplıyorlar. dönüp baktıklarım hiçbirşey olmamış gibi gülümserlerken ardımda kalanlar saplamaya devam ediyorlar. canım yanmıyor. sadace anlam yüklemeye çalışıyorum. herbiri hayatımın parçaları. onlarsız hayatım çok boş olurdu. bunları düşünüyor ve bu düşünceye dayalı olan biteni yadırgayamıyorum. sonuçlarını kabullenmeye kararlıca geçidi tamamlıyorum. burası bir uçurum. herkez ardımda birikmiş. alkışlarda saplamalarda kesilmiyor. herkez gülümsüyor. uçuruma eğilip bakıyorum. sanki dibi görünmüyor. dönüp atlamayacağımı söyleyemeden beni itiyorlar. fakat bir türlü düşüremiyorlar. defalarca deniyorlar. oysaki her defasında ben direnmemeye gayret ediyorum. işlerini çabuklaştırmaya çalışıyorum. bulunduğumuz ortam bir şekilde 45 derece eğim kazanıyor. durduğum nokta üçgen bir tepenin en tepe noktası halini alıyor. arkadakiler kaymaya başlıyor. her düşecek olan öndekini tutmaya çalışıyor. birbirlerine kitlenmiş koca bir gurup haline geliyorlar. onlara elimi uzatsam tutacak gibiyim. uzatmıyorum. onların düşüşünü karmaşık duygularla seyretmeyi yiğeliyorum. beni ittikleri yöne doğru bırakıyorum kendimi. ortam bir 45 derece daha yön değişimine uğruyor. atladığım yer artık bir düzlük. ve etraf sadece hiçlik. sanırım...sanırım..!
__________________________