etraf karanlık, dışardayım. çok geniş bir çukurun (daha çok büyük bir krater gibi) kenarındayım. gökyüzüne bakıyorum. ejderha şeklinde iki uçurtma görüyorum, çok büyükler. birinde kırmızı, diğerinde mavi renkler baskın. (çin uçurtmaları gibi)
şaşkınlık ve korkuyla seyrediyorum ejderhaları; sanki kötü bir şey olacağına dair bir işaretmiş gibi hissediyorum onları görmeyi.
ejderhalar bir yükselip, bir alçalıyorlar. yükseldiklerinde ışık saçıyorlar, alçaldıklarında o koca krateri komple kaplıyorlar. sanki gökyüzü deniz, yer de gök olmuş. yükselip denize batıyor ve alçalıp yıldızlara değiyorlar.

sonra birden mekan değişiyor. kalabalık bir yemek masasına doğru gidiyorum. ailem, iş arkadaşlarım ve tanımadığım bir çok insan var. daha yerime oturmamışken, eski sevgilimi görüyorum. selam verip vermemekte kararsızım, ve bir yandan da "ne işi var burda? ya şimdi benimle konuşursa, ne diyeceğim ben soranlara." diye söyleniyorum içimden. yerime doğru geçerken omzuna çarpıyorum. -sanki kasıtlı çarpmışım gibi bir görüntü oluşuyor.-
yerime oturuyorum, ısrarla bana bakıyor. bakışlarının dikkat çekmesinden çekiniyorum bu defa da.
sonra bir koridora çıkıyorum. sanki eski okulumun koridoru. eski sevgilimi ve oğlunu merdivenlerden üst kata çıkarken görüyorum. oğlunun saçlarının uzun olması dikkatimi çekiyor. "aa, ne çok uzamış, hem de örmüşler." diyerekten seyrediyorum onları ki, eski sevgilimin saçlarını kestirdiğini farkediyorum. çok şaşırıyorum, üzülüyorum, saçlarından vazgeçmesini, hayatında kötü giden bir şeyler olmasına yoruyorum.
__________________________