katlanılmaz bir sıcağın içinde bulmuştum kendimi. bir gölge belirdi yanı başımda. bu bir söğüt ağacıydı. dev gibi bir söğüt ağacı. gölgesine girdiğimde çok huzurlu hissediyordum. güneş devamlı yön değiştirip beni yakalamaya çalışır gibiydi. bense söğütün gölgesinde dönüp duruyordum. sonra bir dalına uzandım. tutup tırmandım. dalında gölgede uyumak üzereydim. birden dal eğildi. belki rüzgardı belki söğüt öyle istemişti. yere sırtüstü düştüğüm halde sadece kalbimde ağrı vardı. sadece anlamsızca ağacı süzüyordum. anlamsızdı düşüşüm. güneş sırtımı ısıtmaya devam ediyordu. artık dala uzanmaya bile korkuyordum. sanki bir fidan kadar daralmıştı gölgesi. artık bana gölge etmiyecek gibiydi. artık beni taşımayacak gibiydi. artık dalına çıkarsam kırılacak gibiydi. o beni güneşten korumuştu. ben onun kırılmasını istemiyordum. olduğum yere oturdum. kalbimin ağrıdığını görmesin diye söğüte sırtımı döndüm. içimde ona su verme isteği belirdi fakat o zamanda boğulur belki ihtiyacı yoktur korkusu belirdi. çaresizce dallarını eğip sırtıma dokunmasını bekleyecektim. bana dokunmadıkça belkide ona dönemeyecektim. etrafta birçok ağaç büyüdü. ama hiçbiri bir söğüt olamadı. benim söğütüm ise bir türlü eğilip bana dokunamadı. ne kalktım gittim nede döndüm baktım. o söğüte ben gibi birçok kişi tırmandı. fakat herkez gövdesinden başladı. kimse dalından tutmadı. kimseye dalını uzatmadı belkide. ben söğütü sevdim. o gölge etmesede başka gölgeye de gitmedim. ne uzaktım ne yakın. tek bir gerçek kaldı ben vardım onda ve hayatında ve oda bende ve hayatımda.
__________________________