günün bitiminde,hava henüz yeni kararırken,daha önce görmediğim ve 7-8 katlı olduğunu tahmin etiğim,dış yüzeyi sıva büyük binaya giriyorum..bir katta 3 daire var sanırım..asansörü kullanmıyorum,normal hayatımda tek başınayken yaptığım gibi..merdivenleri tercih ediyorum..
bir kaç kat çıktıktan sonra bir kapı ve bir zil seçiyorum kendime..çalıyorum zili fazla düşünmeden..ne amaçla çalıyorum zili?kimin kapısında neden bekliyorum?içeriden kimin bana kapıyı açmasını bekliyorum?hiç bir şey bilmiyorum,sadece olması gerekeni yapıyorum sanki..bir kaç saniyenin ardından kapıyı bir teyze açıyor,beyaz başörtülü,gözlüklü..bir bakıyorum ki babamın yengesi..ne zaman bu köhne eve geçtiniz der gibi bakıyorum bir süre ve kısa bir konuşmanın ardından kapıyı kapatıyor ve ben üst katlara doğru merdivenin yolunu tutuyorum..
çatıya çıktığımda hemen yan binanın çatısına bakıyorum,bize çok yakın bir bina,hemen ayağımı uzatıp oraya geçebileceğimi düşünüyorum , o kadar yakın yani iki bina birbirine..
sonra biraz daha düşünüyorum,yok yahu diyorum merdivenler dururken neden buradan atlayayım ki diyorum,etrafa bakıyorum bir süre,karanlık,aşağısı çimenlik ve seçiliyor çimenin yeşili ara ara olan toprak boşluklarına rağmen..
kendimi bırakıyorum boşluğa,yakınlığına güvenerek iki bina arasının..tam atladığımda mesafe açıldıkça açılıyor,halbuki çok yakındı!! o sırada aşağıya düşme tehlikemi düşünerek ,lusid i deniyorum ve hakkatten başarıyorum,uyaan derken birden fırlayıp uyanıyorum yere düşmeden..
bu daha önce bir kaç kez başıma gelmişti..ve hakkatten bu kez de işe yaradı,çok ilginç ama oluyor,denemeye değiyor..
__________________________
asmunikal