yeşil , açık bi alandayız. bi kır. neden toplandıklarını bilmediğim tanıdığım , tanımadığım bi sürü insan var. ben kalabalığa uzak , bi çitin kenarında bi adamla konuşuyorum. bu adamı da tanımıyorum.kolumdan çekiştiriyo. sürekli ' hadi ilke , lütfen ' diyip beni ne olduğunu bilmediğim bişeyi yapmam için ikna etmeye çalışıyo. ben çok çaresizim , yapmamak için neredeyse ağlıyorum. o bana ben de ona yalvarıyorum. sarılıyo , daha çok ağlıyorum.yapmamı istediği şeyi çok saçma buluyorum. bi yandan da çok sevecen incitmemeye çalışıyo . oda en az benim kadar çaresiz.
bi an bu adamı aslında çok eskiden tanıdığımı anımsıyorum. yüzüne baktıkça daha fazlasını hatırlıyorum. eskiden tanıdığım ama şuan hayatımda olmayan biri. ama kim , ne şekilde hayatımdaydı bilmiyorum. adam için kafamda bi kimlik oluşmaya başlamışken kendimi bi odada pencerenin kenarında buluyorum. oda yanımda. ' ya sen benim babamsın ' diyip yapmamı istediği şeyin ne kadar saçma olduğunu , en az istediği şey kadar saçma bi bahaneyle anlatmaya çalışıyorum.
oda bende söylediğim şeyin ne kadar manasız olduğunu düşünüyoruz bi müddet. uydurduğum bu bahaneyle istediğini yapmıcamı anlamış bi ifadeyle yüzüme bakıyo. çaresizce bırakıyo kolumu ,üzgün. ben sanki mutluyum ya da değilim bilmiyorum. ne olduğunu hatırlamıyorum..
__________________________