ablam ayrı ev tutmuş. ev bomboş, sohbet ediyoruz. çok mutsuz görünüyor. sonra geç olduğunu fark edip, eve gitmek üzere yola koyuluyorum. normalde oturduğu ev bizim su an oturduğumuz evin karsısında olmasına rağmen, bir sürü mahalle geçiyorum eve ulaşmak için. sokaklar çok karanlık. hafiften korkuyorum. bir tarafatan da kendi kendimi telkin ediyorum "ya hergün bu saatte eve dönüyorum, hiç birşey olmuyor, bugün mü olacak" diyorum" sonra eve ulaşıyorum, kapıda annem, babam ve dedemle (artık yaşamıyor) karşılaşıyorum, sanırım düğün gibi bir yerden dönüyorlar. çünkü annem üzerine pullu , dekolte bir elbise giymiş. (normalde asla tercih etmeyeceği bir elbise ). apartmana giriyoruz. merdivenlerden çıkmaya başlıyoruz. annem, ben, babam ve dedem sıralamasıyla merdivenleri çıkıyoruz. bizim kata gelmeden bir önceki katta ışık sönüyor. ama çıkmaya devam ediyoruz. niyeyse bizim katta hırsız olabileceğini düşünüyorum. ve doğru çıkıyor bu hissiyatım. annem sessizce "kapıda hırsız var, hemen ablana haber ver" diyor. arkamı dönüyorum ve babamlara ablama haber vermelerini söylemeye çalışıyorum fakat sesim çıkmıyor..ama sanırım ne demeye çalıştığımı anlıyorlar.buna rağmen bunu önemsemeyip babam ve dedem korkup kaçmaya başlıyorlar. annemse hırsıza doğru ilerlemeye devam ediyor. onu tutmaya çalıyorum ama nafile. sesim de çıkmıyor bağıramıyorum. "gitme anne " diyemiyorum. hırsızın arkası dönük, kapıyı açmaya çalışıyor, futbol forması giymiş, annem "korktuuun muuuu?" diyor hırsıza korkusuzca, o sırada hırsız yavaşça arkasını dönüyor, karanlıkta parlayan korkunç gözleri ve dişleriyle...ben bağırmaya çalışıyorum fakat yine sesim çıkmıyor...fakat bağırıyormuşum ki ablam uyandırdı...karabasan tadında , ailenin kadınlarının cesurluğunu vurgulayan bir rüyaydı sanırım.
__________________________