Ortaokul yıllarında ekseriyetle arşınladığımız caddedeyim. Uzun zaman önce kaybettiğim eski sevgilim ile buluşuyoruz. Rüyalardaki o bilindik alacakaranlıkta... Ben eşşek kadar herif oldum o hala yıllar önceki tazeliğinde tabi. Şaşırıyorum. Gittiğini hatırlıyorum, burada olmasına pek de anlam veremiyorum. Belki bir göz yanılsamasıdır diyerek cep telefonu ile fotoğrafını çekmeye çalışıyorum. Ona belli etmemeye çalışıyorum gerçekliğinden şüphelendiğimi anlamasın diye...

Pek konuşmuyoruz. O, hatırladığım kendine özgü tavırlarıyla bir şeyler yapmaya çalışıyor, çocuklar gibi... Eğlenmeye çalışıyor. Ve eğleniyor da galiba yüzünden anladığım kadarıyla. Üzerinde pek güzel olmayan elbiselerle...

Aslında hiçbir şey yapmıyoruz. Ben kaşla göz arasında telefondaki fotoğrafa bakıyorum. Ve eski zamanlardan bir fotoğraf ile karşılaşıyorum.

Kendimi ailesinin yaşadığını düşündüğüm bir evde buluyorum. Evde kimse yok ve eve kimsenin haberi olmadan girmiş olduğumu düşünüyorum. Televizyon kanallarını karıştırıyorum. Fotoğraf gibi bir şeyler arıyorum etrafta onunla ilgili. Denizaşırı bir yerde olduğum için aşmış klostrofobim azmaya başlıyor. Geri nasıl dönebileceğimi, dönüş süresinin uzunluğunu düşünmeye başlıyorum.

Anne ve babamın da yanımda olduğunu görüyorum bir an. Daha sonra evin penceresinden dışarıdaki hareketliliği. Anne ve ablasının geldiğini görüyorum. Annesi pencerenin önüne doğru yaklaşıyor. Ben onların evinde izinsiz bulunduğum için bana kızacaklarından endişeleniyorum ve camı tıklatarak kendimi gösteriyorum. Beni gördüğü zaman evin kapısına doğru yaklaşıyor. Ben de onun yanına gidiyorum. Omzumda bir tespih ve seccade benzeri bir sergi var. Sarılıyoruz. O olaydan beri görüşemiyoruz diyor bana. Nasıl olduğumu soruyor. Bu sırada yanımızdan ellerinde kutsal kitaptan metinler bulunan adamlar giriyor içeriye.

Uyanıyorum, rüyadaki alacakaranlık çökmüş odamın içine...
__________________________