çookk eskiden, lise yıllarında gördüğüm bir rüya. neyse ki yazmışım bir yerlere...

Mevsimlerden kış, üzerimde kaç yıllık paltom, okuldan dönüyorum. Henüz akşam olmamış ama bir köşeyi dönüyorum ve her yer karanlık oluyor. Meğer o gün, daha önce hiç şahit olmadığım güneş tutulması varmış. Gökyüzüne bakıyorum, ay ve güneş elle çizilmiş gibi üst üste duruyorlar. Bu görüntü büyülüyor beni. İçim sevinçle doluyor. Sanki elimi uzatsam tutacağım. “Kim çizmiş bunları buraya” diyorum. O kadar sevinçliyim ki, yanımdan geçen bir çocuğu tutup “ bak, bugün güneş tutulması varmış” diyorum. Anlamamış gözlerle bakıp “o ne ki?” diyor. Bilmemesi beni sinirlendiriyor ama sakin görünüp anlatıyorum. Pek ilgisini çekmiyor, beraber yürümeye başlıyoruz. Tek kolu kırık, alçıda. Sokağı dönünce okuldan, pek de sevmediğim bir arkadaşımı görüyorum. Erkek arkadaşının kucağında, kaldırımda oturuyorlar. Yanlarında yine bizim sınıftan bir kız var. Bana dönüp sevinçle “gördün mü?” diyor. “Evet, çok güzel” diyorum gülerek. Diğerleri onun benimle konuşmasına bozuluyorlar. Nedenini pek anlamasam da umursamıyorum. Bu arada yanımdaki çocuğun arabası varmış aslında ama kolu kırık olduğu için kullanamıyor. Nedense kendimi ona karşı sorumlu hissediyorum, sanki kolunu ben kırmışım gibi. Neyse ki onunla aynı yöne gidecek bir arkadaşımla karşılaşıyoruz. Ben arkalarından bakarken ikisi arabaya binip uzaklaşıyorlar.
__________________________