iskeleden bir gemiye ya da vapura her ne haltsa binmeden önce yapılmış bir yolculuk var ki geri dönüş için ben bu gemiye biniyorum(diye tahmin ediyorum).küçük bebekler çocuklar ve yolcular var etrafta,ben çocuklarla ilgilenirken fark ediyorum ki ben yanlızım etrfaımda tanıdık kimse yok...en önemlisi eşim yok yanımda...tanrım ben ne yaptımı anladığım noktada kaptan köşküne gidiyorum ve deli gibi ağlamaya başlıyorum,şelale gibi akıyor gözyaşlarım ben bir yanlışlık yaptım diyorum beni indirmeniz lazım çok uzaklaşmadık bir manevra yapın ve beni iskelede bırakın diyorum haykırıyorum,kaptan ve yanındakiler "ay yazık çok da üzülmüş" deyip acıyorlar bana tamam diyorlar,bende biraz sakinleşip içeri gidiyorum tekrar,ahşap bankolarda oturuyorum ama çok ciddi bir sarsıntı var,fırtına varmış dışarda,tüm ahşap masalar sandalyeler hatta insanlar bile dışardaki kasırgadan gemiye çarpan dalgalarla birlikte tavana kadar sıçrayıp iniyor,bense gayet sakin yerimden izliyorum bu sarsıntıyı ve gözlerimi kocaman açarak "waaauuuw" diyorum...işte tam da o anda tekrar bir şuurum yerine geliyor,para atılınca sana yiycek veren makinalardan var karşımda,onun saatini farkediyorum bir de kendi saatime bakıyorum ki benim saatim yanlış ve geri kalmış,anlıyorum ki tüm bu yanlışlık saatimin geri kalmasından kaynaklanıyor,beni iskelede bırakmaları lazımdı diyorum nereye gidiyor bunlar diye telaşlanırken camdan görüyorum ki hemen yakındaki başka bir iskeleye yanaşıyorlar allah kahretmesin telefonumunda şarjı mı bitmiş neyse artık ben eşime nasıl ulaşıcam diye tekrar çocuk gibi ğalamaya başlıyorum ama bir de ne göreyim eşim benim o iskeleye gelebilceğimi tahmin etmiş ve oraya gelmiş...onu görünce iyce ağlıyorum,şimdi kızıcak bana diyorum gözyaşlarım sel oluyor,o ise çok sakin iskeleye inince gelip bana tamam geçti diyor ve sıkı sıkı sarılıyor.....uyandığımda hıçkırıklara boğuldum...
__________________________