toprak bir yoldayım yerden kendi boyum kadar yüksekte yürüyorum...evet evet havada yürüyorum....yoldaki taşlara,bisiklete binençocuklara denk geldikçe yükseliyorum sonra yine aynı mesafede yürüyorum...yukardan yukardan...havadan havadan....çocukluğumuzda kardeşimle bana çok sataşan serseri bir çocuk vardı,o da çocuktu o zamanlar ama mahallenin baş belasıydı...çok sesiz sakindi ama ürkütürdü işte...ayakalrımın altında yolda o çocuk,ellerini kaldırıyor bana ulaşmaya hatta beni çekmeye hatta düşürmeye çalışıyor...sinirim bozuluyor...nedense çok fazla yükselemiyorum sanki bir engel varmış gibi halburki yüksel yüksel uç uç git yani...ama o çocuk ve daha bir kaç şey daha aşşağıdan sataşıyorlar bana an geliyor yere inmek ve kaçmak zorunda kalıyorum,o toprak yolda koşarken bir yamacın ucuna geliyorum,aşşağısı kayalık çalılık ve o kadar dikine ki...yamacın sonunda çamurlu bir dere var...o dere ve yamacın sonunda kavak ağaçları,bir yerleşim var köy var...başka çarem olmadığı için o yamaçtan attım kendimi o kadar korktum o kadar korktum ki düşerken çalı çırpıya tutunuyorum ama çok dik duramıyorum...bir an tutundum durdum yamacın bir noktasında...düşerken aşşağıda annemi ve kardeşimi farkettim anneeeeeeee diye bağırdım o kadın annem değildi ama annem olmuş işte ben de benmiydim ki acaba kendimi görmedim ki hiç ! herneyse annem o dik yamaçtan hangi arada hangi zamanda nasıl geldi anlamadım ama annem bana yaklaşınca çok kötü oldum bir başladım ağlamaya...kurtar beni anne dedim annemde geldi yanıma kadar o rahatlamayla katıla katıla bağıra bağıra ağladım,uyandığımda yastığımda gözyaşlarımdan katılmıştı :)))
__________________________