kız kardeşim elimden tutmuş bir hangara getiriyor beni. "en mutlu günüm" gibi cümlelerle gülüyor. nereye ,neler oluyor diye soruyorum. bugün söz keseceğiz diyor. kime, nerde, gibi sorular soruyorum. ben evleniyorum diyor. ailemizin haberi yokmuş ve gizli kapaklı bir iş peşinde gibiyiz. ben o an kardeşimi caydırma fikirleri ararken o hızla ilerliyor. sanki yetişemiyorum. bu arada çok yavaşım. birileriyle selamlaşıyor. olamaz bunları tanıyorum. yanıma geliyorlar. elimi sıkıca tokalıyorlar. hafif tebessümler var simamda. olay kötü çünkü başkalarıda geliyor ve ben onlarıda tanıyorum. kardeşimi biriki bayan alıp hazırlanmalısın diye biyere götürüyorlar. oysa daha damadı görmedim. o biriki bayan haricindeki tüm kişiler erkek. hepsi benim geçmişte malup ettiğim kişiler. herbirinin bana olan nefretinden haberdarım. herbirinin bedeninde benden kalma izler var. düşünüyorum da orada hır çıkarsam bu yaşımla en fazla 14 yada 17 sini anca haklarım. üzerlerinde ne taşıdıklarını bilmediğimden bende silah olarak kullanılacak birşeyler bulma çabasıyla etrafı süzüyorum. bir yandan artık yaşlandığımı ve eskisi kadar iyi olmadığımı düşünüyorum. üstelik kardeşim ortalarda yok ve bir kavga başlayacaksa kaçacak şansımda yok kardeşimi bulmadan. o sebeple en uygun anı bekliyorum sinsice. bu arada damat ta yok ortalarda bu dahada sinir verici. herkez benden çekiniyor. fakat herkez beni yeterince tanıyor ve saldıracağımın ihtimalini biliyorlar ve sanki onlarda hazırlık içerisindeler. bir bayan gelip kardeşin seni bekliyor diyor. bir odaya giriyorum pencereden bir yol görünüyor. kapıyı kitliyorum. onu ikna ya başlıyorum. ailemizin haberi yok, zamansız oldu, daha tanımıyoruz, burası uygun deil, bu insanlarla olmaz, ailesi yokmu bu çocuğun, vs. ama nafile. umurunda deil. bir yandanda onun seçimi ve onun mutluluğu diyorum. kızamıyorumda. ve bir çelişki doğuyor karakterimin en öndeki yapısından kaynaklanan. insanlardan vazgeçme huyum ayaklanıyor. bu noktaya ulaşıyor ve şu soruyu soruyorum kendime. ya kardeşinden vaz geçer, hayatından çıkarsın. yada onu ikna eder alır götürürsün.. ve gelmeyeceğini biliyorum. ondanda vazgeçmek istemiyorum. içeri girip savaş başlatmak çözüm olmayacak damadı görmeden bu da bir çelişki. oysa pencere hemen orada neolur gelse. ve bir silah sesi geliyor. kapı kırılıyor dumanlar çıkıyor. ve babam karşımızda. bu kadar olur. elinde bir tüfek. ve bana hazırmısın diye soruyor. ayağa kalkıp herzaman diyorum. kardeşim derin bir of çekiyor ve kaybettiğini şimdiden anlıyor. bir insan öldürünce başka bir insan öldürmek kolay olur derler. bu sebeple babam varken savaşta hayatta kalan olmayacak diye düşünüyorum. ve ikimiz içeri dalıyoruz. uzun bir katliğam başlıyor. dediğim gibi kimse hayatta kalamıyor. delilleri yoket diyor babam. kardeşimi alıp camdan atlarken tüm hangarı ateşe veriyorum. damat hala ortada yok. bu sorun olacak diyorum babama. o da bana "biz onu görmediysek oda bizi görmedi diyor. kardeşim de birdaha ki sefere seni çağırmayacağım diyor. babamla bakışıp gülümsüyoruz. ve bu rüyadan da böylece kurtuluyorum.
__________________________