Tuvalet ihtiyacımı gidermek için bir yer arıyorum, dışarıdayım. bir apartmanın cam ve demir parmaklıkla çevrili giriş katını görüyorum, kapalı bir dükkan sanıyorum önce.

Gidip camdan içerisini seyredeyim diyorum, ama camlar kirli, içerisini net göremiyorum. Sonra içerde buluyorum kendimi. Köhne bir daire, köşelerde eski birkaç koltuk var, karşı köşede yine eski bir soba var. sobaya yaklaşıyorum, yanında klozet görüyorum. Klozetin kapağı camdan. Kapağı kaldırıp kaldırmamakta tereddüt ediyorum…

baktığım klozetken soba oluyor, nasıl oluyorsa! sobanın üst kapağı da yine camdan ve üstünde sanki kurutulmak için bırakılmış pamuk ve peçete parçaları var. Niçin oraya koyulmuş olabileceğini düşünüyorum; “belki yaralı biri vardır, pamukları azdır, ıslakları kurutup yeniden kullanıyorlardır pansuman için” diye düşünürken, bir adam geçiyor yanımdan, beni görüyor ama hiçbir tepki göstermeden, sobaya yakın bir koltuğa oturuyor, sırtı bana dönük şekilde.

“Sanırım tuvalet için geldiğimi anladı” diyorum kendi kendime. “ama ben bu kurutulan peçeteleri kullanamam” diye düşünürken, dışarıda kapının camından bizi seyreden yaşlıca bir kadın görüyorum, önce dilenci sanıyorum, göz göze geliyoruz kadınla, “ne kadar çaresiz bakıyor” diyorum içimden.. koltukta oturan adam ayağa kalkıyor, kadına bakıyor, birbirlerini tanıdıkları hissine kapılıyorum, kadın bir şey söylüyor, elini uzatıp… uyandım.

__________________________