eski çalıştığım yerdeyim. birden böbrek civarına bir ağrı saplanıyor. hastaneye gitmek yerine bir doktoru arayıp şikayetimi anlatıyorum. o da telefonda bunun ameliyatlık bir durum olduğuna karar veriyor. "durup dururken nereden çıktı şimdi ameliyat" diye düşünüyorum ve bu arada sürekli telefonla hastaneyi arayıp duruyorum. durumum bayağı ciddi ve bunun hakkında konuşup duruyoruz. sonunda ameliyat olmaya karar veriyorum ama bunu kısa sürede yapmalıyım çünkü oradan ayrılacağım ve bu durumda özel sigortadan yararlanamayacağım.
ameliyata annem de gelecek, ona hastanenin yerini tarif ediyorum, ben işten çıkıp gidecekmişim. ama nedense aynı hastanenin bize yakın olan şubesini değil de uzak olanını tarif ediyorum. bir arkadaşım bana neden uzak olanı tercih ettiğimi sorunca farkına varıyorum, "evet, neden uzaktaki? hem orada bir arkadaşımın babası ölmüştü" ama yapacak bir şey yok, herşey ayarlanmış artık, gidiyorum hastaneye.
yalnız beni ameliyat edecek doktorlar sorunun ne olduğunu bilmezmiş gibi soruyorlar "ne ameliyatıydı bu?" ben de "böbrek galiba!" diyorum ve ameliyat başlıyor. narkozun veriliş anı ve uyanma halim çok netti. onlar narkozu verip saymaya başlıyorlar, ben içimden "kolay kolay bayılmam" derken bir anda herşey yokoluyor, sanki ben de yokoluyorum. sonrasında beni uyandırmaya çalışıyorlar, bu da zor oluyor.
ertesi gün evde kendi kendime düşünüyorum; "ya niye hiç ağrı sızı yok, ameliyat yeri, en azından dikişler acımalı" evet dikişler, ameliyat bölgesine bakıyorum, dikiş falan yok. belki de ameliyat olmadım, o halde neden uyuttular beni, hiçbir şey yapmadılarsa niye narkozla falan uğraşsınlar ki?
__________________________