aileden tanıdığım tanımadığım bir sürü insan -özellikle 2-3 yaşlarında kız-erkek çocuklar, çoğunu tanımıyorum- başka bir şehirde yaşayan bir akrabanın evine gidiyoruz. o akraba daha önce evin fotoğrafını çekip bize yollamış, biz de evi fotoğrafa bakarak buluyoruz. bu arada yanımızda siyasi suçlu bir grup var, sanki onları kaçırıyormuşuz. içlerinden biri ya da birkaç tanesi aileden. nasıl yaparız diye konuşurken evin sahibi olan akraba odanın ortasındaki koca çift kişilik yatağı kenara çekip, tahta döşemeyi kaldırmaya başlıyor. herkes şaşkınlıkla izlerken, ben ne yaptığını tahmin ederek içimden "ya çok ses çıkarıyor, şimdi yakalanacağız" diyorum. döşemeleri kaldırdığında gördüğümüz şeye hepimiz şaşırıyoruz yine de. bir sürü ufak ufak yatak, yorgan, saklanacak yer ayarlamış bizimkilere. ve işin garibi bu kimsenin ondan beklemediği bir hareketmiş. herkes nasıl oldu da böyle bir iyilik düşündü bakışlarıyla onu süzerken o "yaa, ben kaç aydır uğraşıyorum bununla" diyor. herkes çok seviniyor tabii. önce ben de çok seviniyorum ama sonra aklıma takılıyor; "iyi de bu küçücük alanda döşemeler de üzerlerine kapatıldığında bunlar sabaha kadar havasızlıktan ölürler" niye kimse bunu düşünmüyor, hem yataklar da ufacık, nasıl sığacaklar ki ama bunları bir tek ben düşündüğüme göre belki de öyle bir şey olmaz ama mantıken olmalı ama rüya bu ya olmayabilir diye düşünürken uyandım. (bu arada bir taraftan ciddi sorunlarla uğraşırken bir taraftan nedense gelip gelip benim başıma musallat olup duran çocuklarla uğraşmak zorunda olmanın sıkıntısını yaşıyorum.)
__________________________