genişligi 2 yada 3 metrelik bir toprak yolda yürüyorum. ileride iyi tanıdığım ve güvendiğim iki dostum duruyor. onların arasına geldiğimde onlarda benimle yürümeye başlıyorlar. ne ses var nede konuşma sadece yürüyoruz. heryer karanlık heryer. sadece bastığımız yol görünüyor. ben ileri bakıyorum devamlı onlar bana bakarak ilerliyorlar. ilerideki mezarlıklara yaklaşıyoruz. yolun sağında ve solunda mezarlıklar var ve biz ortalarından geçmek zorunda kalıyoruz. ortalara yaklaştıkça ikiside biri sağdan biri soldan bana iyice yaklaşıyorlar. bu esnada da gözleri daima bana bakıyor. ben korkmamak için ellerimi açıp onların omuzlarına atıyorum. onlar kollarımın altındayken daha güvenli hissediyor olmalıyım. mezarların yolunu yarılıyoruz. ben artık ileride bakamıyorum. başımı eyip öne yola bakarak ilerliyebiliyorum. onlar hala kollarımın altındalar. ve bir ses geliyor on yada onbeş adım ilerden. (bana sesleniyorlar.) hadi geride kaldın hızlanda yetiş diyorlar. gözlerimi ileri kaldırıp baktığımda ilerdekilerin kollarımın arasında olması gereken iki kişi olduklarını farkediyorum. kollarımın arasında hala iki kişi daha var. ve onlar durumu farkettiğimi artık biliyorlar. ve onlara bakmam için, onlardan korkmam için can atıyorlar. hayatımda tam zamanında uyandığıma bu kadar sevineceğim aklıma gelmezdi. kollarımın altındakilerden bahsetmiyeceğim. anlıyan anlamıştır.
__________________________