yanyana iki salıncak var.
birinde ben birinde de yeni bakmaya başladığım otistik öğrencim deniz var.
yanyana sallanıyoruz, yükseldikçe huuuuuuuuuu diye sesler çıkartıyoruz.
daha sonra deniz salıncaktan iniyor ve benim sallandiğim salıncağin tam karşısına geliyor, denize çarpmamak için hızlıca duruyorum.
burun buruna geliyoruz.
normalde otistikler insanlarla iletişim zor kurarlar ve konuşurken karşısındaki kişinin gözlerine bakmadan konuşurlar.
ruyamda öyle değildi, deniz gözlerimin içine bakıyordu inat vardı gözlerinde, bana kızgındı belli...  devamı ... »

moryel in ruyasını okuyunca birden aklıma sürekli gördüğüm o devasa çocuk parkı geldi.
caddedeyiz , arabayla bir yere gidiyorum. benim gidiş yönüme göre sağda sahil , solda da bu devasa çocuk parkı var. parkı görünce durup izlemeye başlıyorum. yanımda erkek arkadasım da var. kayaklar neredeyse bi bina boyunda , salıncaklarda bi okadar yükselebiliyo.diğer her şeyde aynı şekilde. tabi çok sasırıyorum , çünkü ilk kez görüyorum bu parkı. bir futbol sahası kadar büyük ,bütün herşey birbirine bağlı , her yer rengarenk.  devamı ... »

bir salıncakta sallanıyorum. bir o yana, bir bu yana... sonra ansızın salıncaktan sesler geliyor. birazdan darmadağın olacakmışçasına sesler. çevremdeklier beni hemen durdurmam konusunda uyarıyor. bense gitgide hızlanmaya devam ediyorum. salıncaktan çıkan cazır cuzur seslerinin gürültüsü kulağımda gitgide büyürken etrafımdaki insanların sesleri ve ardından bana birşeyler anlatmaya çalışan yüzleri gitgide belirsizleşiyor.

o salıncağı durdurmayan ben miydim? bilemiyorum.
korkuyor muydum? bilemiyorum.
sonunda ne oldu? bilemiyorum.  devamı ... »