ömerle telefonda konusuyoruz.(suan denizlide)istanbula gelmeyi cok istediğini vizelerden sonra ancak gelebileceğini,benim denizliye gidip gidemeyeceğimi soruyor.bende' yol cok uzun be ömer ,tek basıma cekemem yoksa gelirdim 'diyorum.ömer telefonda benimle konusurken meğer yoldaymıs istanbula geliyomus.birden kapı calıyo acıyorum o ,çok şaşırıyorum.ev bizim evimiz değil ama .bizim yan apartmanda arkadasımın bu ay evlenicek olan abisinin oturacağı daire.sonra' sen neden geldin' diyorum' derslerin falan ne olucak'.'senide alıp denizliye dönücem' diyo.'nası  devamı ... »

Yeni bir ev satın almışız fakat ev eşyalarıyla birlikte alınmıs. Sanki malı hacizden almışız gibi. Ev çatı dubleksi ve salonu neredeyse 100 m2 cok buyuk ve salonda 2 tane buyuk yemek masası ve oymalı sandalyeleri var. Mobilyalar eski antika tipi falan ama bakımlı....Evi cok begeniyorum fakat evin sahiplerini evden çıkarmakta zoruma gidiyor. Dusunerek alısverişe gidip bikiniler alıyorum...  devamı ... »

Evimde, salondayım. Ama salon, şimdiki halinde değil. Sanki 10-15 yıl öncesinde kalmış gibi. Bir koltukta oturuyorum. Karşımda 2 kişi daha var. Annem ve babam olduklarını tahmin ediyorum. Ama karanlıkta yüzlerini pek seçemiyorum. Rüyalardaki o loş ışık altında televizyon izliyoruz. Televizyon duvarı boydan boya kaplayan o eski vitrinlerin -eskiden bizim evde de vardı böyle bir şey- birinin üzerinde. Normalde pek tercih etmediğim kanal b isimli televizyon kanalı açık. Normalden farklı olarak kanalın logosu sağ üst köşede, yani bana daha yakın olan tarafta.  devamı ... »

küçük ,karanlık bir oda. bir tane üçlü koltuk var uzanmış kitap okumaya çalışıyorum. karşımdaki koltukta alman,şişko bir kadın.o da kitap okuyor, kalın kalın kitaplar.çapraz koltukta ise şişko,gözlüklü 9-10 yaşlarında sinir bozucu bilmiş bir çocuk.şimdi bu üçlü aynı odada neden buluşmuşl bilmiyorum.ama ben çok sıkılıyorum.hatta o çocucga öyle sinir oluyorum ki, sanırım kötü de davranıyorum.arada bir arkadaş içeri girip bilgisayarda birşeyler yapıyor. kabloları takıp,çıkarıyor,amfi gibi birşey var o bilgisayarmış işte.  devamı ... »

otobüs gibi dizayn edilmiş bir uçağa biniyorum. bilet numarsı yok herkes istediği yere oturuyor ve kotuklar biçimsiz yerleştirilmiş. yer ararken en düzgün koltuğun kalablık bir grubun içindeki tekli koltuk olduğunu görüyorum. etrafı rahatsız ederek bu aradaki koltuğa yerleşiyorum. etraftaki gruba bu uçağın A kentinden B kentine kaç saatte gideceğini soruyorum. 10 saat sürer diyorlar. bana çok uzun geliyor. "yani Almanya bu kadar büyük mü ?" diye düşünüyorum. arka koltuktaki oğlanlar buraları pek bilmiyorsun gibi bir şeyler söyleyip eğleniyorlar.  devamı ... »

Uçağa biniyorum Amerikaya gidiyormuşum..
Uçağa biniyorum herkes bir yere gidiyor.Benim gittiğim tarafta kimseler yok.Bütün koltuklar boş.Bir koltuk yatar vaziyette ona yatıyorum.Sonra benim olduğum yerde dolmaya başlıyor.Ailem orda,arkadaşalrımda..Herkesle karşılaşıyorum.
Sadece uçağa bindiğimi biliyorum içeriisi oda gibi.Dışarıya falan bakmıyorum  devamı ... »

evdeyim. normal sıradan bi gün. evin içinde dolaşıyorum. aydınlık bi hava var evin içinde. bi ışık var. gün ışığı. mutfağa giriyorum. annem orda. konuşmaya başlıyoruz. bana bakıyo ' neden karnın şiş ' diyo. bakıyorum ' aa bilmem farkında değilim ' diyorum. sonra birden hamile olduğumu anlıyorum. küçük bi karnım var. annem ' babana söyleyelimde hastaneye gidelim ' diyo. gayet normal bişekilde tamam diyorum. bi yandan da babası kim nerden çıktı bu bebek diye kendi kendime düşünüyorum. gözlerimi bi açıyorum.hastanedeyim. yatıyorum.  devamı ... »

bir yemekte serefime kadeh kaldiriliyor. kimsenin varligini tam olarak gormuyorum ama guya herkes bu yemekte. tum dostlarim ve ailem de var ortamda ama uzaktan tanidiklar da var. boyle bir ortamda normalde rahat olmam lazim ancak hatirladigim kadariyla ortamda nezaket ile kendini gosteren bir resmiyet havasi var.  devamı ... »