memleketimdeyim. tek başıma ev yapıyorum. ev inşaat halinde, ben çalışıyorum. 4 tane de pencere koymuşum. orda köy halkından birileri, "sen mi yaptın bu evi?" diye soruyorlar. ben de "ah ah, geç bile kaldım, zamanında yapmadığıma pişmanım." diyorum.

eşim geliyor karşıdan, "ankara'daki amcanın oğlu geldi, hadi bırak da gel." diyor. "tamam, sen onu eve götür, ellerim çamurlu, yıkayıp geleyim." diyorum. ama bir bakıyorum ki, amcamın oğlu yanıma gelmiş bile. öyle sıkı sarılıp ağlaşıyoruz ki...

sonra dereye gidip ellerimi yıkıyorum.  devamı ... »

fastfood gibi biryerdeyim.grafik tasarım gibi bir iş yapıyorum.yanımda patron var.yaptığım işte birşey eksik kalmış,onu tamamlamaya çalışıyorum.o sırada annem beliriyor yanımda.elinde patates tabağı var.garson olduğunu zannettiğim birisine patatesleri şikayet ediyor.daha güzel olmamılar diyor.sonra bana dönüp hadi çabuk bitir işini gidelim diyor.bende tamam siz çıkın ben şunu halledip geliyorum diyorum.annem patronla birlikte çıkıyor.daha sonra dışarı çıkıyorum.annemin yerini eski sevgilim almış.patronda yok ortada.sevgilim beni çekiyor ve bir arabay  devamı ... »

Evimde oturuyorum. Ama bu ev halihazırda oturduğum ev değil. Sonradan anladığım kadarıyla şehrin genelde işyerleri bulunan işlek caddelerinden birindeki inşaatı süren bir binanın zemin katı. Ama inşaat tamamlanmış. Zaten evin 'L' şeklindeki yapısı ve odalar ile bölünmemiş olması normalde işyeri olarak kullanılabilecek bir yeri andırıyor.  devamı ... »

bir tatil yeri. başlangıçta tatil yeri demeye bin şahit. otobüsle geldiğin bir nokta. deniz seviyesinden yüksekte. pis, bakımsız, toz toprak içinde bir yer. hiç tatil bölgesi gibi değil. inşaatlar, benzin istasyonları falan görüyorum sadece. (bu arada, burayı çok sık görüyorum). benzinci geçip çalılık kısma doğru sola dönünce biraz ağaçlık bir bölgede yürümeye başlamış oluyorum ama yine de çöp yığınları ile dolu orası da. yürürken karşıma çirkin fahişe kadınlar çıkıyor. neyse ki bana bulaşmıyorlar, yoluma devam ediyorum.  devamı ... »