toz toprak bir yoldayım, yürüyorum, elimde bir harita var. il ve ülke sınırları çizilmemiş, dağları, ovaları olmayan, sadece kara ve denizleri ayırt edilebilen boş bir dünya haritası elimdeki.
adana'yı bulmaya çalışıyorum haritada, zira oraya gidecekmişim ve zaten otobüs bekliyormuşum. "kaş" ve "alanya" yazılarını görüyorum haritada ve antalya'ya varabilirsem adana'ya da kolayca varabileceğimi düşünüyorum.  devamı ... »

bir otobüs yolculuğundayım. anakara ya da daha kuzey bir nokatadan akdeniz doğru hareket ediyoruz. yolculuğumuzun son noktası da istanbul olacak.
otobüs kalabalıktı ama -hatırladığım kadarıyla- kimseyi tanımıyorum.
çok stresli bir yolculuktu. kötü yollarda sürekli olarak küçük büyük kaza tehlikeleri ile karşı karşıya kalıyorduk. şoförlerin hepsi de telaş içindeydi. sürekli görev değişimine gidiyorlardı. arada sırada çocuk denecek yaştaki insanlar şoför oluyordu.  devamı ... »

adana'dan antalya ya kacıyorum.otobüste giderken uyuyorum.mersinde uyanıyorum yanımda bir kadın ve cocugu var.cocuk yol boyunca tepemde bir türlü durmuyor benımle oynuyor.kadın da rahatsızlık verdiğini düşünerek bunu sözlü olarak da söylüyor bana.ben yine uyuyakalıyorum.kadın alanyada inmiş.cocugu da arabada bırakmıs.muavin beni uyandırdı ve cocugunuza sahip cıkın dedi.bu arada cocuk koridorda dolanıyor.ben de sasırdım "ne cocugu ya "dedim.meğer kadın inerken cocugun bana ait oldugunu söylemiş.ve inmiş gitmiş.ben reddettim tabii.sonra sofore söyledik.yol  devamı ... »

Adana'daki evimizin balkonundan aşağıya atlıyorum.  devamı ... »